نویسنده : شب رو ; ساعت ۱:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٥/۱٢

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
بازآید و برهاندم از بند ملامت

خاک ره آن یار سفرکرده بیارید
تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

فریاد که از شش جهتم راه ببستند
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توام مرحمتی کن
فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق
ما با تو نداریم سخن خیر و سلامت

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا
کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی
بر می‌شکند گوشه محراب امامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم
بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت

کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ
پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت




کلمات کلیدی :حافظ




نویسنده : شب رو ; ساعت ۸:٥٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۸/٢

مرگ از زندگی پرسید :
" این چه حکمتی است که باعث می شود تو شیرین و من تلخ جلوه کنم ؟! "
زندگی لبخندی زد و گفت :
" دروغ هایی که در من نهفته است و حقیقت هایی که تو در وجودت داری !! " ...








نویسنده : شب رو ; ساعت ۱۱:٢٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/٢٠

www.eeman.ir

http://islamtxt.8m.net/

http://sunni-news.orq.ir/

http://www.ehyaweb.com/

http://www.islamhouse.com/s/10282

http://www.aqeedeh.net/

 

 

 








نویسنده : شب رو ; ساعت ۱٠:٠۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٢

 داستان

 

پدری همراه پسرش در جنگلی می رفتند. ناگهان پسرک زمین خورد و درد شدیدی احساس کرد.او فریاد کشید آه... در همین حال صدایی از کوه شنید که گفت: آه... پسرک با کنجکاوی فریاد زد «تو کی هستی؟» اما جوابی جز این نشنید «تو کی هستی؟» این موضوع او را عصبانی کرد.
       پس داد زد «تو ترسویی!» و صدا جواب داد «تو ترسویی!» به پدرش نگاه کرد و پرسید:«پدر چه اتفاقی دارد می افتد؟» پدر فریاد زد «من تو را تحسین می کنم» صدا پاسخ داد «من تو را تحسین می کنم»  پدر دوباره فریاد کشید «تو شگفت انگیزی» و آن آوا پاسخ داد «تو شگفت انگیزی». پسرک متعجب بود ولی هنوز نفهمیده بود چه خبر است.

      پدر این اتفاق را برایش اینگونه توضیح داد: مردم این پدیده را «پژواک» می نامند. اما در حقیقت این «زندگی» است. زندگی هر چه را بدهی به تو برمی گرداند. زندگی آینه اعمال و کارهای نیک و بد توست. اگر عشق بیشتری می خواهی، عشق بیشتری بده. اگر مهربانی بیشتری می خواهی، بیشتر مهربان باش. اگر احترام و بزرگداشت را طالبی، درک کن و احترام بگذار. اگر می خواهی مردم نسبت به تو صبور و مؤدب باشند، صبر و ادب داشته باش!

    این قانون طبیعت است و در هر جنبه ای از زندگی ما اعمال می شود. زندگی هر چه را که بدهی به تو برمیگرداند. به هر کس خوبی کنی، در حق تو خوبی خواهد شد و به هر کس که بدی کنی، بدی هم خواهی دید. زندگی تو حاصل یک تصادف نیست. بلکه آینه ای است که انعکاس کارهای خودت را به تو بر می گرداند.

 پس هرگز یادمان نرود «که با هر دستی که بدهیم، با همان دست می گیریم و با هر دستی بزنیم، با همان دست هم می خوریم»








نویسنده : شب رو ; ساعت ۱٠:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/۱۳

ابجی جون            

          می خوام یه خواهش ازت بکنم....

ازت می خوام وقتی به یادم میفتی...

         واسم دعا کنی ......... واسم دعا کن عزیزم.......








نویسنده : شب رو ; ساعت ۱۱:٢٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/۱٢

امروز هم با چند جمله ی باحال مهمون من باشین.... .نوش جان!!!!!

 

به نزدیک خردمندان چهار چیز بر پادشاهان عیب است : ترسیدن در میدان جنگ ، گریز از بخشندگی ، خوار داشتن

رای خردمندان ، شتابزدگی و نا آرامی و بیقراری در کارها.

 

بسیاری از جنگها و آوردهای مردمی از روی ، نبود شناخت و آگاهی آنها نسبت به یکدیگر بوده است.

 

هر آنکه خردمندتر است  اهریمن بیشتر به او حمله می کند . در میدان جنگ و آورد او هزاران فتنه و افسون کشته

شده را خواهی دید.

 

زیبایی زندگی آرام است مثل آرامش یک خواب بلند زندگی شیرین است مثل شیرینی یک روز قشنگ زندگی رویایی است

مثل رویای ِیکی کودک ناز زندگی زیبایی است مثل زیبایی یک غنچه ی باز زندگی تک تک این ساعتهاست زندگی چرخش

این عقربه هاست زندگی راز دل مادر من زندگی پینه ی دست پدر است زندگی مثل زمان در گذر است

 

 آنچه دلخواه همه است جز تن درستی نیست ، که اگر کسی روزی از آن محروم شد آرزویی جز بدست آوردنش ندارد.

 

 برای عشق تو در قلبم سه کوه ساختم اولی کوه وفا دومی کوه صداقت سومی....... کوهی که هر وقت بهم گفتی دوست

ندارم از اون بندازمت پایین!!!

 

تا وقتی که تو هستی، تا لحظه ای که یاد تو در خاطر من جاریست! تا زمانی که دستهای گرمت همراه دستای خسته ای

منه! تا وقتی که نگاهت تنها پناهگاه و تکیه گاه نگاه سرگردان منه! تا زمانی که تو همسفر جاده زندگی من هستی! تا وقتی

که شونه های تو امن ترین جای دنیاست برای من! من زنده هستم.

 

می شه بعضی ها رو مثل اشک از چشمات بندازی......اما نمی تونی جلوی اشکی رو بگیری که با رفتن بعضی ها از

چشمات جاری میشه.

 

نمی دانم تو می خوانی ز چشمم حرفهایم را نمی دانم تو می بینی نگاه بی صدایم را که می گوید بدون مهربانیهای بی حدت

… بدون عشق تو، هیچم…

 

نمی دانم چرا ما انسان ها عادت داریم آبی وسیع آسمان را رها کنیم و جذب آبی کوچک چشمانی شویم که عمقی ندارد با این

که می دانیم روزی بسته خواهد شد اما آسمان کی بسته خواهد شد.

 

خوشبختی را دیروز به حراج گذاشتند حیف من زاده ی امروزم. خدایا جهنمت فرداست پس چرا امروز می سوزم‌.

 








نویسنده : شب رو ; ساعت ٩:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/۱۱

حافظ کنار عکس تو من باز نیت میکنم 


                                                انگار حافظ با من و من، با تو صحبت میکنم


وقت قرار ما گذشت و تو نمی دانم چرا


                                               دارم به این بد قولیت، دیریست عادت میکنم


چه ارتباط ساده ای بین من و تقدیر هست


                                                تقدیر و ویران میکند، من هم مرمت می کنم


در اشتباهی نازنین تو فکر کردی این چنین


                                                من دارم از چشمان زیبایت، شکایت می کنم


نه مهربان من بدان بی لطف چشم عاشقت


                                                هر جای دنیا که روم، احساس غربت می کنم


بر روی باغ شانه ات هر وقت اندوهی نشست


                                                در حمل بار غصه ات، با شوق شرکت میکنم


یک شادی کوچک اگر از روی بام دل گذشت 


                                                هر چند اندک باشد، آن را با تو قسمت میکنم


خسته شدی از شعر من زیبا اگر بد شد ببخش

 
                                                دلتنگ و عاشق هستم، اما رفع زحمت میکنم

Image and video hosting by TinyPic








نویسنده : شب رو ; ساعت ۱٠:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٩

چه دردی است در میان جمع بودن
ولی درگوشه ای تنها نشستن
برای دیگران چون کوه بودن
ولی در چشم خود آرام شکستن
برای هر لبی شعری سرودن
ولی لبهای خود همواره بستن
چه دردی است در میان جمع بودن
ولی درگوشه ای تنها نشستن

به رسم دوستی دستی فشردن
ولی با هر سخن قلبی شکستن
به نزد عاشقان چون سنگ خاموش
ولی در بطن خود غوغا نشستن
به غربت دوستان بر خاک سپردن
ولی در دل امید به خانه بستن
به من هر دم نوای دل زند بانگ
چه خوش باشد از این غمخانه رستن

چه دردی است در میان جمع بودن
ولی درگوشه ای تنها نشستن
برای دیگران چون کوه بودن
ولی در چشم خود آرام شکستن
به رسم دوستی دستی فشردن
ولی با هر سخن قلبی شکستن
به نزد عاشقان چون سنگ خاموش
ولی در بطن خود غوغا نشستن

به غربت دوستان بر خاک سپردن
ولی در دل امید به خانه بستن
به من هر دم نوای دل زند بانگ
چه خوش باشد از این غمخانه رستن
چه دردی است در میان جمع بودن
ولی درگوشه ای تنها نشستن
برای دیگران چون کوه بودن
ولی در چشم خود آرام شکستن

چه دردی است در میان جمع بودن
ولی درگوشه ای تنها نشستن








نویسنده : شب رو ; ساعت ۱٠:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٩

                            زندگی

        آتشگهی است همواره پا برجا

 

                                 گر بیفروزیش رقص شعله اش

 

                                                              از بیکران پیداست

 

                                                              و رنه خاموش است

 

                                                              و خاموشی گناه ماست.







 

نویسنده : شب رو ; ساعت ۱:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/۸

که برد به نزد شاهان ز من گدا پیامی

که به کوی می فروشان دو هزار جم به جامی !

شده ام خراب و بد نام و هنوز امید وارم    

که به همت عزیزان برسم به نیک نامی

تو که کیمیا فروشی نظری به قلب ما کن

که بضاعتی نداریم !!! و فکنده ایم دامی

عجب از وفای جانان  که عنایتی نفرمود

نه به نامه ای پیامی نه به خامه ای سلامی

به کجا برم شکایت به که گویم این حکایت

که لبت حیات ما بود و نداشتی دوامی